Standard FCI nr 345 Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Użytkowanie: wytrwały, mało wymagający terier pracujący.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 (teriery).
Sekcja 2: Teriery użytkowe krótkonożne.
Twórca tej rasy, Pastor John (Jack) Russell urodził się w Darthmouth w hrabstwie Devon w roku 1795. Zapalony jeździec i myśliwy, którego pasją życiową była hodowla i selekcja terierów. W roku 1873 został jednym z członków założycieli Royal Kennel Club. Zmarł w roku 1883 w sędziwym wieku 88 lat. Podczas swoich studiów w Oxfordzie nabył pierwszego teriera: białą, szorstkowłosą sukę o imieniu Trump, z łatami na głowie, którą do dziś uważa się za wzorcowy egzemplarz rasy. Jack Russell dokonał licznych krzyżowań między różnymi terierami użytkowymi o umaszczeniu jednolitym lub różnobarwnym.
Celem tych eksperymentów było doskonalenie cech użytkowych rasy. Jej wygląd miał dla pastora drugorzędne znaczenie. Pamiętać trzeba, że w 19-tym wieku jedyną godną pastora Russella zwierzyną łowną był lis, na którego jeszcze do niedawna polowano w Wielkiej Brytanii konno w towarzystwie psów gończych i terierów. Russelowi był potrzebny pies, który wytropi lisa w jego norze i zmusi do ucieczki w otwarty teren. Ponieważ zwierzyna musiała pozostać nie zraniona, w ramach selekcji została wyhodowana rasa o silnym instynkcie łowieckim, lecz pozbawiona agresji. Cecha ta pozostała Jack Russell Terierowi do dziś. Dlatego psy te są wprawdzie czujne, lecz nie nadają się (także ze względu na wielkość) na psa obronnego. Po II wojnie światowej rasa ta cieszyła się rosnącą popularnością na kontynencie europejskim i w Australii. Szczególnie wśród myśliwych i jeźdźców.
Powstały dwie odmiany tych psów, o zasadniczo podobnych wzorcach, różniącye się głównie proporcjami budowy ciała. Wyższy bardziej "kwadratowo" zbudowany pies jest obecnie znany jako Parson Russell Terrier, a niższy nieznacznie dłuższy pies jest określany nazwą Jack Russell Terrier'a.
